Kategoria: Ciężar życia

Mój świat dziś, bezsennościà naznaczony. Daje poczuć tchnienie każdego ruchu powiek, W zachwycie jego powtarzalności od tylu lat. Każde mrugnięcie kadrem celuidu mej wędròwki,  Odtwarza w mili sekundzie momenty wznoszáce. I choć teraz sam, pośród chłodu nocy tego lata, Plàdruje swym żarem skàpość ciepła codzienności. Òw ten żar, to zachłanność na Carpe diem. Który jest…

Mój dzisiejszy wiersz jest nieco druzgocący, jednak prosze nie zrozumieć go opacznie. Nie zamierzam popełniać samobójstwa. Jest to jedynie refleksja nad przemijaniem, urologicznymi problemami starszych panów, o płonnych nadziejach z grupy : forever young i rozczarowaniu.  PRZEMINIE Z PROSTATĄ Tak się dziś ułożyłem na kanapie  swojej, zapatrzony w zaprzyjaźnionego fikusa kwitnącego. Złożyłem swoje ręce układając…

Życie jest piękne W poniedziałkowy bezsmak poczàtku tygodnia, Rozpościeram swoje pragnienia ponad tà beznamiętność. Myśli uwikłane w płonne marzenia naszprycowane, Chłopięcym zachwytem nieskażonym màdrościà. Paplam się rozkosznie w błotku swych sennych projekcji, Kompletnie nie chcàc brodzić po tej ziemi. W głowie tylko bowiem to szczęście nie przemija, Kiedy z dala od Ziemi i jej śmiercionośnego…

Wyczerpany pędzący do nikąd nadzieją,Rozłożyłem swe ciało na scenie istnienia.I teraz zamykam znużone już oczy ,By opuścić to czego dźwigać nie zdołam.Nie mówcie mi demony z szyderczym uśmiechem,Że poddaje się zbyt wcześnie tak łatwo.Już poznałem przewrotnego reżysera tej farsy,Oddaje więc kostium ludzkiego głupca.Pragnę teraz swą gaże roztrwonić,Na łzy wzruszenia i chwilę szczęścia. Kołobrzeg 12.09.1996

Siedzę na piętrzę utulony psychozami wszelakimi… W powietrzu sterylność z domieszką domestosa grubiańskiego. Odmierzam czas wołaniem białej niewiasty o miarowe łykanie proszkòw to w kółka to w elipsy obleczonych…. Spaceruje czasami wąską ścieżką ograniczoną by móc ponownie ograniczyć się, na nieograniczonej wolności bez iluzji zgubnych… Gdy tak przemierzam te krótkie długości, Przenikam ich spektra bólu…

Potargany toksynami nasączonymi gniewem i okrucieństwem, Sponiewirałem Perełkę, zaczepioną na kruchej łodydze ostatku sił wielkiej miłości… Trącałem, ściskalem i podle poniewierałem, Płacząc frustracją ,truciznami nasiąknięty niczym mech w październikowy dżdżysty poranek…. Kiedy gniew ustàpił, jakby posłuchał krzyku niebios. Rozłożyłem swe ciężkie ciało ciosane z kamienia Na boku,  poddając się w embrionalnym łez spokoju…. Wypłakałem litycznie spowiedź…