Zapracowany w kuźni swego życiowego ciągu zdarzeń,
Odrzuciłem w końcu młot starań ,by opuścić w spokojnym i beznamiętnym sztachnięciu papierosem.
Kiedy widzisz Swą miłość penetrowaną przez Tego którego zawsze się obawiałeś…
Tak, już tak obojętnie, iż ten dym, w tron dumy przyodziewa…
Odchodzę zatem od kowadła projekcji ,
Mlekiem i dojrzewaniem pokrytego….
By nie kuć z próżnà zaciętością – już starczy…
Teraz chcę poprzechadzać się w ogrodzie słodkiej obojętności,
Czasami wznoszàc sie na wyżyny powolnej śmierci,
Kiedy plàdruje moje zwoje i zwęża przestrzeń płynàcej krwi.
A w między czasie pospać sobie by lepiej i swoje było usnàć ostatecznie….