Tragikomedia

Wyczerpany pędzący do nikąd nadzieją, Rozłożyłem swe ciało na scenie istnienia. I teraz zamykam znużone już oczy , By opuścić to czego dźwigać nie zdołam. Nie mówcie mi demony z szyderczym uśmiechem, Że poddaje się zbyt wcześnie tak łatwo. Już poznałem przewrotnego reżysera tej farsy, Oddaje więc kostium ludzkiego głupca. Pragnę teraz swą gaże roztrwonić, Na łzy wzruszenia i chwilę szczęścia.