Prosto z drogi

Gniewem wiedziony po asfalcie styranym, Tłukę kilometry by zawisnąć na bezczuciu… Jeszcze kilka wiosek naznaczę zmęczoną oponą przy kojącej nucie płynącej wewnątrz. I rozłożę swój umysł na utęsknionej kozetce. By poczuć na nowo powiew wielości. Bez granic i oków nałogu jedności. To wielość bowiem wznosi i ciekawi i obce są dramaty jedynej jedności, Sofoklesa mdłości…nuda w trwaniu czy strach bycia ową nudą….