preludium testamentu

Białe dziedzictwo uniesień niespełnionych,

Zostało zrzeczone przez zwyczajność niegdyś wzgardzoną…

Jest wolno, skóra pozbawiona tekstury gęsiej,

Nozdrza z kolei, selekcjonują jedynie składniki przetrwania.

Stąpam tak więc, w pielgrzymim kroku uzbrojonym pokorą,

Żonglując retrospekcją i obrazem upośledzonym beznamiętnością.

Nikt nie kocha, nikt nie pragnie, ktoś tam coś wspomina…

Setki noc bez parcia na pobudkę ,bowiem nie ma już,

Kilka czekanych słów od tej która majstrowała przy rytmie

Tegoż które ambiwalentnie bije dopóki wyczerpie łaskę losu.

Uciekam na swych dwóch okręgach wygłuszony selektywnymi nutami,

By malować pędzlem naiwnych projekcji ,

to tępe od barw wszelakich płótno spierdolonej przygody,

Zwanej jakże przewrotnie i cynicznie – życiem.

Obok mnie coraz więcej obcych,

Którzy zrodzeni również z dawnych przyjaciół…

I choć duma zaleczonego narkomana,

Wyrywa się by zacząć świeży start,

To i tak nostalgia za tym,

Co było przed…

Ale nie wracam tam ,bo już zbadane to wszelako…

Pobędę jeszcze chwilę , tak sobie przy tej witrynie…

Tego czego już nigdy mieć nie będę….

Ale zmysłów nie otępie,

Bo i łatwiej zasnąć.