Ostatni

Najjaśniejsza ciemność, mrokiem oświetla ,

moją uwięzioną – wolną myśl…

Stanowię siebie w rozmytym poczuciu bezkształtności,

Aby zakreślić choćby namiastkę jakiejś figury skończonej w swej objętości…

A w niej zmieścić moje zachłanne poczucie szcześcia,

Na paterze westchnień okraszonych bukietem endorfin.

Jesli nie taka Wasza wola, to oddaje juz siebie,

Posypujàc , wstrzykujàc i połykajác…

By przepieknie wtopić siè w betonowy mur ,

Obleczony białym żelastwem mej Kochanki.

I już będzie spokój…