Na szafocie samotnosci

Przytulony swym obłędem oddycham ciężko.

Ramiona wątpliwości obejmują nie bacząc na zapał mego ego.

Tkwimy ja i ten obłęd jak kochankowie,

Na plaży przed zachodem krwawego słońca.

Wpatrzeni w siebie, choć mocniej w horyzont…

Umieram po raz kolejny dla swej samotności,

Dzierżąc dumę swą, niczym rewolucjonista na bastylii swej sztandar krwią zdobyty.

Lecz, jak to ktoś kiedyś powiedzial:

„Rewolucja pożera własne dzieci”

Dlatego szyja, mojej radości solo, maluje projekcje na gilotynie zapłaty.

By nie zadrżała zaskoczeniem gdy stalowy pan życia i śmierci,

zagra , toczącą się moją głową,

Ku uciesze mas tych co sie poddali kwawym rządom….w imię Jakotakości do zarzygalności….

10.01.2024